Duży minus za mylne informacje

Anna MM

Jestem w trakcie czytania tej bardzo zabawnej książki. Historia, a właściwie pewne aspekty sztuki przedstawione są stylem pełnym fantazji. Jednakże ogromnym minusem są błędy merytoryczne, które ja jako laik zauważyłam. Niektóre z opisywanych malowideł, które autorka umieściła w Luwrze (Paryż), wcale się tam nie znajdują. Jeśli ktoś na podstawie książki będzie chciał obejrzeć konkretne obrazy, może się rozczarować. Dezinformacja tego typu wzbudza niepewność co do pozostałych danych.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Recenzja-Polityka - Z przymrużeniem oka

Joanna Zawierucha  Więcej o recenzencie

Krystyna Kibish-Ożarowska znana jest już czytelnikom z wydanego w 1999 roku "Małego przewodnika po sztuce religijnej". Niedawno nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka ukazała się nowa książka tej autorki pt. "O sztuce na wesoło", do przeczytania której zachęcić należy nie tylko prawdziwych, wytrawnych pasjonatów sztuki, ale również tych, którzy dopiero zaczynają poznawać jej bogatą historię. To może być także dobra odskocznia dla tych, którzy dużo studiują i są chwilowo zmęczeni sztywnym, naukowym tonem wielu podręczników na temat sztuki. Nietuzinkowe poczucie humoru autorki, które łączy z erudycją i prawdziwą pasją historyka sztuki, gwarantują nie tylko dobrą zabawę, ale szybką i solidną naukę równocześnie.

Poszczególne rozdziały książki Krystyny Kibish-Ożarowskiej od 1962 roku były drukowane w formie esejów na łamach londyńskich "Wiadomości", redagowanych wówczas przez Mieczysława Grydzewskiego. Później pojawiały się także w "Przeglądzie Polskim", dodatku literackim do nowojorskiego "Nowego Dziennika".

Prawie połowa publikacji dotyczy jednego z najbardziej popularnych, ale i kontrowersyjnych tematów w sztuce: nagości. Ponieważ jak wszystkim wiadomo, akt wciąż wiedzie prym wśród innych tematów w sztukach plastycznych, i był już "przerabiany" przez malarzy, rzeźbiarzy i grafików różnych epok na tysiące sposobów, to mimo tego wciąż wywołuje spore emocje wśród współczesnych odbiorców. Dlatego też autorka postanowiła wyeksponować problem nagości i podzielić go na cztery główne kategorie, wśród których wylicza: nagości pouczające, nagości heroiczne, te z morałem i nieusprawiedliwione. Czytelnicy odnajdą tu odpowiedzi na następujące pytania: dlaczego prawda jest naga, czy nadzy mówią po śmierci? Mogą się również dowiedzieć jak się pozowało na przestrzeni wieków, inaczej robiły to bowiem panie, a inaczej panowie...

Druga część esejów o historii sztuki dotyczy: pomników, portretów i - jak to autorka określa - wypadków różnych.

Ciekawym rozdziałem jest "Nielegalny striptiz Diany" - oczywiście chodzi tu o przedstawienie w sztukach plastycznych wizerunku bogini miłości. Dlaczego autorka nazywa Dianę kobietą pracy, i porównuje ją do współczesnej business women? Czyżby jej cnota i chłodny temperament okazały się mało interesujące dla artystów różnych epok? Do kiedy więc Diana pociągała artystów i "po co było ją rozbierać"? O tym, w jaki sposób kształtowała się ikonografia tej bogini łowów, oraz kim był zespół tzw. "starożytnych girls" i jak wyglądała nagość po polsku można się przekonać czytając humorystyczną, miejscami nawet rubaszną książkę "O sztuce na wesoło". To wspaniała podróż w usłany meandrami, ciągle fascynujący świat sztuki.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.